Al voordat de cursus begon besloot ik grondig na te denken over een onderwerp voor mijn onderzoeksvoorstel. Ik wilde namelijk een onderzoeksvoorstel schrijven dat ook als basis zou kunnen dienen voor mijn masterscriptie. Ik had gehoord dat veel studenten nog niet zeker waren van het onderwerp van hun masterscriptie, en later een ander onderzoeksvoorstel schreven om te gebruiken voor de masterscriptie. Maar ik had geen zin om het wiel opnieuw uit te vinden en wilde het gelijk goed doen.

Ik heb lang nagedacht over at voor onderwerp ik voor mijn scriptie zou kiezen. Om mij te oriënteren begon ik al snel met het lezen van andere masterscripties om inspiratie op te doen. Een eenvoudige manier om dat te doen is het Igitur Archief van de Universiteit Utrecht (UU), waar ik mijn bachelor Geschiedenis heb gestudeerd. Als ik het goed heb was het toen ik mijn bachelorscriptie voor de opleiding Geschiedenis schreef alleen toegestaan voor masterstudenten om hun scripties te uploaden, maar bij het aanvragen van mijn diploma bleek het beleid te zijn veranderd. Het was een voorwaarde geworden voor het toekennen van een diploma dat de bachelorscriptie in het archief werd geplaatst. De regels per opleiding verschillen nog steeds als ik het goed heb, maar ik vind het een geweldig beleid van de UU dat scripties in het archief moeten worden geplaatst. Kennis gaat zo niet meer verloren.

In mijn zoektocht naar inspiratie heb ik erg veel scripties gelezen uit het Igitur Archief, uit interesse ook een aantal die niets met mijn vakgebied Bestuurskunde te maken hadden. De bachelor- en masterscripties van de studenten van Bestuurs- en Organisatiewetenschap zijn hier te vinden in het Archief. De UL heeft wat dat betreft de zaken veel minder goed op orde, want er is helemaal geen digitaal archief, er zijn alleen papieren kopieën van masterscripties van mijn opleiding te vinden in de bibliotheek van de Faculteit Sociale Wetenschappen. Ik heb heel veel scripties gelezen en veel interessante onderwerpen overwogen, maar uiteindelijk heb ik toch een onderwerp gekozen dat mij al veel langer interesseerde en mijn interesses in Bestuurskunde en open source software combineert. Mijn onderzoeksvraag is uiteindelijk geworden: hoe kan de variatie in de adoptie van open source software door Nederlandse gemeenten verklaard worden?

Ik heb geen zin om het wat, hoe en waarom nu in detail uit te leggen, daar kunnen jullie later wel achter komen wanneer ik mijn afgemaakte masterscriptie hier post op mijn weblog. Vervolgens schreef een onderzoeksvoorstel voor deze onderzoeksvraag en werd dat beoordeeld met een negen, een goed begin. Maar er moest nog veel veranderd worden voordat het daadwerkelijk bruikbaar was voor een masterscriptie. Na een paar maanden vertraging vanwege een gebrek aan inspiratie zit nu de fase waarin ik bijna een definitief onderzoeksvoorstel heb. Na lang nadenken heb ik veel minder geschikte hypotheses afgeschoten en wacht ik op de beoordeling van mijn scriptiebegeleider. Maar nu ik bijna op het punt sta het onderzoek daadwerkelijk uit te voeren en laatste verfijningen te maken aan het ontwerp, rijst bij mij de vraag hoe ik een geweldige masterscriptie schrijf.

Mijn antwoord op deze vraag is wederom, leer van andere masterscripties, de beste in dit geval. Er bestaat een groot aantal scriptieprijzen in Nederland voor de beste masterscripties in verschillende categorieën. Wikipedia geeft een paar voorbeelden, maar veel universiteiten reiken ook scriptieprijzen uit. De UU heeft een scriptieprijs en de UL ook. Lees die scripties –  als er geen links worden gegeven volstaat het invoeren van de titels in Google vaak wel – en bedenk wat ze exceptioneel maakt. Er zijn ook artikelen geschreven over hoe een goede scriptie geschreven moet worden op basis van interviews met de winnaars van deze scriptieprijzen, lees die vooral ook. Zie hier het artikel van DUB over de winnaars van de scriptieprijs van de UU en hier het artikel over de winnaars van de scriptieprijs van de UL.

De twee artikelen noemen vergelijkbare succesfactoren die ik ook kan herkennen in mijn onderzoek. Ik heb een intrinsieke motivatie om mijn scriptie te schrijven, ik ben oprecht geïnteresseerd in het onderwerp. Een scriptie die werkelijk goed is moet kans hebben om gepubliceerd te worden in een wetenschappelijk tijdschrift. Mijn scriptiebegeleider speculeerde dat mijn scriptie eventueel ook gepubliceerd zou kunnen worden als ik goed werk aflever. Wetenschappelijke tijdschriften zijn meer geïnteresseerd in onderzoek met een innovatieve aanpak en nieuwe ideeën. Mijn onderwerp kan voldoen aan dat criterium voor originaliteit, voor zover ik weet is mijn onderwerp nog nooit onderzocht.

Aan de andere kant, volgens het artikel van DUB weten excellente studenten met zeer beperkte hulp van hun begeleider een onderzoeksvoorstel uit te werken. Daar was bij mij geen sprake van; mijn begeleider moest mij wijzen op een aantal hypotheses die niet zo geschikt waren. Wellicht heeft dat te maken met mijn beperkte ervaring met kwantitatief onderzoek en onderzoek in het kader van de sociale wetenschappen. Ik heb immers een bachelor Geschiedenis gevolgd, iets totaal anders, en mis kennis die anderen in de bacheloropleiding Bestuurskunde hebben opgedaan. Maar dat is niet iets wat ik als excuus wil gebruiken, voor mij is het een reden om mij meer in onderzoeksmethoden te verdiepen. De masterscripties die ik lees bestudeer ik dan ook nauwkeurig op het gebruik van onderzoeksmethoden. Tevens was mijn gebrek aan ervaring met kwantitatief onderzoek juist een van de redenen om daar voor te kiezen. Als historicus heb ik nooit iets anders gedaan kwalitatief onderzoek (hoewel binnen Economische Geschiedenis wel met kwantitatief onderzoek gewerkt kan worden), ik wilde het nu anders doen.Ik heb slechte ervaringen met statistiek, ik begreep er niks van tijdens de twee jaar dat ik Bestuurskunde studeerde aan de Avans Hogeschool in ‘s-Hertogenbosch, dus de uitdaging is extra groot.

Te weinig masterstudenten zouden zelf een onderwerp verzinnen en daar een begeleider bij zoeken, zegt een van de scriptiebegeleiders in het artikel van DUB. Ik heb dat wel gedaan. Het interessante is dat mijn opleiding zogenaamde Capstone projecten heeft die worden georganiseerd door het personeel van de studie, en waar studenten zich bij kunnen aansluiten om onderzoek te verrichten als alternatief voor de traditionele masterscriptie. Dit zou de samenwerkingsvaardigheden bevorderen van de studenten, maar het is niet bevorderlijk voor de creativiteit en zelfstandigheid.

Hoe mooi de inhoud van sommige masterscripties ook is, zo erbarmelijk kan de presentatie van de scripties zijn. Kijk bijvoorbeeld naar scriptie van Jeroen Bouterse die met een tien is beoordeeld en waar DUB naar verwijst. Het ziet er niet aantrekkelijk uit en dat eeuwige Times New Roman is een lelijk lettertype. En dan zijn er natuurlijk nog die scripties die extra regelafstand hebben, vaak alleen maar omdat de faculteit daar stomme richtlijnen voor heeft, dat ziet er zo slecht uit dat het braakneigingen oproept. Ik zou het wel anders doen met LaTeX en het lettertype Linux Libertine. Beide zijn vrije en gratis software en LaTeX heb ik al vaak besproken op mijn Engelse blog, maar het heeft uiteraard een wat steile leercurve. Ik had eigenlijk verwacht dat de UU wel een van de grafische ontwerpers die ze ongetwijfeld in dienst hebben had opgedragen om die winnende masterscripties onder handen te nemen.

Ik wist van tevoren al dat de reistijd niet mals zou zijn, voor mij anderhalf uur ‘s ochtends in het meest positieve geval. Ik stap dan op de bus naar Utrecht Centraal, neem daar de intercity naar Rotterdam Centraal en neem daar weer de stoptrein naar Den Haag Centraal. Dan stap ik uit bij Delft Zuid en is het minder dan vijf minuten lopen naar het hoofdkantoor van OGD in Delft. In de ochtend gaat er nauwelijks tijd verloren met overstappen, maar op de terugweg ben ik een kwartier meer kwijt omdat ik wat langer op de bus moet wachten op Utrecht Centraal. Ik stoor mij er niet echt aan, ik kan mijn tijd in de trein en bus goed gebruiken door mijn ogen dicht te doen of de gratis kranten te lezen. En de reistijd heb ik graag over voor deze fijne baan.

Het bloggen voor OGD in plaats van op mijn persoonlijke weblog vraagt wel een andere benadering uiteraard. Voor mijn werk schrijf ik teksten voor andere OGD’ers, vaak accountmanagers, die meer weten over de onderwerpen die interessant zijn voor het weblog. Ook moet ik goed in het oog houden wat mijn publiek is en wat hen interesseert. Het blog richt zich vooral op ICT managers van organisaties die potentiële klanten kunnen zijn voor OGD. Die mensen weten wel iets van ICT af, maar hebben misschien niet de diepgaande kennis over technische details. Voor hen is het vaak belangrijker om te weten wat de praktische voordelen zijn van technologie. Als teksten of documentatie die ik krijg aangeleverd dan veel technische details bevatten probeer ik de tekst eenvoudiger te maken. Als commercieel tekstschrijver moet je jezelf inleven in je publiek en hen met je tekst vertellen wat voor hen interessant is.

Daar komt ook bij dat ik mij de communicatiestijl van OGD eigen moest maken. Die stijl is meer informeel dan gemiddeld, conform de organisatiecultuur van OGD. Ook moet ik er voor oppassen dat ik niet te ‘verkoperig’ schrijf. Wat ik niet had verwacht is dat er best veel tijd gaat zitten in het schrijven en publiceren van sommige posts. Vooral die posts die een project bij een klant beschrijven, omdat daar ook goedkeuring aan de klant voor wordt gevraagd. Mij werd verteld dat ik productief was, maar ik had verwacht dat mijn productiviteit zou resulteren in een hoger aantal posts.

Ik ben tevreden met mijn werk. Ik heb nu bijna drie maanden werkervaring en heb zodoende al veel ervaring opgedaan als commercieel tekstschrijver. Ik kan het goed vinden met mijn collega’s en mijn bazen. Hoewel ik geen ervaring heb met hoe het er bij andere ICT dienstverleners aan toe gaat, denk ik dat OGD een zeer goede werkgever is en een aangename organisatiecultuur heeft.

Gelukkig zijn er ook leden van het Europees Parlement die wel uitgesproken zijn over vrijheden, zoals Marietje Schaake die voor D66 lid is van het EP. Precies zoals je van een liberale partij zou verwachten. Als de EP-fractie van de VVD geen tegenstander is van ACTA weet ik naar wie mijn voorkeurstem gaat voor de volgende verkiezingen voor het EP. Ik heb net de petitie tegen ACTA getekend en ga contact opnemen met de relevante VVD’ers die in de TK en het EP deze materie in hun portefeuille hebben om meer te weten te komen over het standpunt van mijn partij.

Post Scriptum 25 februari 2011: inmiddels heeft de Europese Commissie de ACTA ter beoordeling voorgelegd aan het Europees Hof om te kijken of de ACTA in strijd is met Europese regelgeving. Die beoordeling kan echter een paar jaar op zich laten wachten. Wat mij opvalt is dat ACTA niets zou veranderen aan de bestaande wetgeving volgens de Eurocommissaris die in het gelinkte bericht wordt aangehaald. Onze minister Verhagen deelt die mening. Het is in dat opzicht jammer dat de tegenstanders zoals de Electronic Frontier Foundation waar ik eerder naar linkte in dit bericht niet duidelijk zijn wat er nu precies zo bezwaarlijk is aan het verdrag.

Het doet mij vermoeden dat er inderdaad niet zoveel aan de hand zou kunnen zijn. Maar als ik Herbert Blankesteijn mag geloven is ACTA wel degelijk gevaarlijk. En hoewel hij blijkbaar geen jurist is gebruikt hij overtuigende argumenten en heeft hij de verdragstekst blijkbaar bestudeerd. Overigens heeft Afke Schaart van de VVD inmiddels nog steeds geen antwoord gegeven op mijn berichten. Wordt vervolg, over drie jaar?

Een kinderpardon of welk generaal pardon dan ook is simpelweg niet eerlijk. Is het eerlijk dat iedereen die onder de pardonregeling valt mag blijven, terwijl de mensen die een maand voor het ingaan van de regeling zijn uitgezet niet alsnog een verblijfsvergunning krijgen? Nee, want dat is rechtsongelijkheid. Niet alleen gelijke rechten, maar ook de regels zelf worden overboord gegooid. Normaliter worden er regels toegepast om te beoordelen wie wel of niet recht heeft op een verblijfsvergunning. Dat doen wij omdat wij denken dat de een meer recht heeft op een verblijfsvergunning dan de ander op basis van de achtergrond van de asielzoeker.

Ja, in de eerste link naar het verhaal op nu.nl erkent minister Leers al dat lange procedures en de mogelijkheid tot het stapelen van procedures een fout zijn aan de zijde van de overheid. Maar het exploiteren van die mogelijkheden om een beslissing over de verblijfsvergunning uit te stellen is de fout van de asielzoeker. En stel nu dat je als asielzoeker niet actief misbruik maakt van de mogelijkheden en je weet dat het jaren kan duren voordat er een definitieve beslissing over een vergunning wordt genomen. Ik denk niet dat het dan gerechtvaardigd is om jezelf te benoemen tot schrijnend geval. Als je niet tegen de onzekerheid, met het zwaard van Damocles boven het hoofd, om kunt gaan dan had je eieren voor je geld moeten kiezen en zelf de beslissing moeten nemen om terug te keren zonder het besluit af te wachten. Als je dat wel kunt, aanvaard de weigering van de verblijfsvergunning na jaren vertraging dan.

Dat is ook hoe ik denk over de zaak Mauro. Het was het beste geweest als al in 2002 of 2003 was besloten dat hij weer had moeten terugkeren naar Angola. En zijn pleeggezin waar hij al in 2003 werd ondergebracht wist toen al dat een weigering van de verblijfsvergunning van Mauro hen boven het hoofd hing. In 2007 wordt de verblijfsvergunning definitief afgewezen. Maar in plaats van deze afwijzing te aanvaarden gaan de pleegouders (mijn aanname) door met juridisch getouwtrek en pas als alle opties uitgeput zijn start de ophef in de media. Ik begrijp het gedrag van de pleegouders wel, ik zou het misschien ook zo gedaan hebben, maar dat maakt het niet juist. Uiteindelijk besluiten de politici dat de regels voor Mauro niet gelden, hij mag een studievisum aanvragen voor een mbo-opleiding terwijl dat normaal alleen voor een hbo-niveau of hoger is toegestaan en hij mag de beslissing over het studievisum in Nederland afwachten, ook een afwijking van wat gangbaar is. Wat heeft dit met rechtvaardigheid te maken? Voor mij is dit niets meer dan een perversie van rechtvaardigheid.

Hoewel ik op nu.nl lees dat Van Nieuwenhuizen in het Mauro-debat de woorden ‘schrijnend geval’ heeft laten vallen, heeft zij een idee van rechtvaardigheid en rechtsgelijkheid waar ik mij bij kan aansluiten. Zij wil als kamerlid niet buigen voor de publieke opinie die voorstander is van dit kinderpardon en durft onpopulaire beslissingen te verdedigen, om te doen wat juist is ondanks de hevige oppositie. Van Nieuwenhuizen is een van mijn kandidaten voor een voorkeursstem bij de volgende verkiezingen geworden.

Aldus viel in de vorige maand mijn oog op een advertentie in het universiteitsblad Mare van de Universiteit Leiden. Het ging om een baan als vertaler van een Engelse cosmeticawebsite gebouwd op basis van WordPress (de weblogsoftware waar ook dit weblog op draait) naar het Nederlands. Omdat ik ervaring met beiden heb en thuis werken mogelijk was solliciteerde ik naar de baan en volgde een sollicitatiegesprek in Oegstgeest. Het was geen grote onderneming, de vrouw waarmee ik sprak was tevens de directeur en kwam aardig over. We spraken af dat ik bij wijze van proef een document zou vertalen om mijn vaardigheden als vertaler te demonstreren. Mijn vertaling verstuurde ik op woensdag 21 december. Diezelfde dag nog ontving ik een antwoord, er zou diezelfde week nog een vertaling van een vertaalbureau binnen komen waar ze mijn werk mee wilde vergelijken. Dat was mij niet verteld tijdens het sollicitatiegesprek, maar dat was niet erg.

De volgende week na kerst zou een reactie volgen. Deze laatste toezegging bleek net zo waardevol als een toezegging van een klantenservice dat je teruggebeld wordt op een bepaald tijdstip. Inmiddels was het januari en ging ik maar eens proberen contact op te nemen. Op 2 januari had ik een e-mail gestuurd, de mobiele telefoon leidde tot een voicemail en de persoon die het telefoonnummer van het bedrijf beantwoordde vertelde mij dat de directeur onbereikbaar was. Uiteindelijk krijg ik op 10 (!) januari een e-mail terug met de mededeling dat de keuze op een andere sollicitant was gevallen. Verrassend, omdat ik de indruk had gekregen dat er best meerdere mensen aangenomen konden worden voor het vertaalwerk. Ik stuurde een e-mail terug waarin ik op diplomatieke wijze vroeg of de reactie verlaat was omdat het vertaalbureau hun vertaling misschien te laat had geleverd. Ik vroeg ook of de kwaliteit van mijn vertaling niet toereikend was. Een antwoord op die e-mail heb ik nooit ontvangen.

Het mag niet verwonderlijk zijn dat ik mij flink genaaid voel. Ik had ook gesolliciteerd naar een baan als tekstschrijver bij Qompas. Daar zou ik modules schrijven met werkgerelateerde informatie over specifieke sectoren voor studenten en starters. Na daar naar gesolliciteerd te hebben brak ik de procedure af omdat ik verwachtte de baan als vertaler binnen te halen, maar ook omdat mij onduidelijk was wat precies van mij werd verwacht in de functie en omdat het mij ontbreekt aan specifieke kennis over werk in de diverse sectoren. Mijn eigen naïviteit lag ten grondslag aan de eerste reden, maar achteraf denk ik dat de twee andere redenen overbrugbaar waren indien ik had geweten dat ik naast de functie als vertaler zou grijpen. Die eerste reden was overigens wel enigszins gerechtvaardigd omdat de vacature voor het vertaalwerk al een aantal weken oud was toen ik reageerde; als er concurrentie was geweest van andere sollicitanten had ik verwacht dat die al eerder waren afgevallen vóór mijn sollicitatie. Er was ook een functie als onderzoeksassistent bij mijn opleiding waar ik op had gesolliciteerd, maar daar viste ik ook buiten het net vanwege de concurrentie.

Uiteindelijk besloot ik maar uit wanhoop te solliciteren naar een baan als postbode op de zaterdagochtend in mijn dorp bij Post NL. Uit wanhoop ja, want als masterstudent verwacht ik keuze te hebben uit betere bijbanen. Desalniettemin zal ik blij zijn wanneer ik werk heb, ook al is het alleen maar voor drie uur op zaterdagochtend en is mijn bruto uurloon € 8,76 vergeleken met € 10,32 bij OGD. Het sollicitatiegesprek heb ik volgende week maandag, maar laat ik eerst even vertellen over hoe de afspraak voor het sollicitatiegesprek tot stand kwam. Post NL heeft een ‘recruitment center’ met telefonisten die jou opbellen nadat je via Internet hebt gesolliciteerd met korte vragen over o.a. motivatie, of je een fiets hebt die een posttas aan kan en om een datum af te spreken voor het sollicitatiegesprek.

Het eerste telefoontje kwam vorige week, net op een moment toen ik met spoed aan het werk was (daarover later meer) en ik geen tijd had. Ze konden wel later terugbellen, maar niet met de garantie dat ze dezelfde dag nog zouden bellen, en het is niet mogelijk om zelf hen te bellen. Vervolgens had ik de rest van de dag nauwelijks iets te doen, maar werd ik niet teruggebeld. Het bellen op ongelegen momenten herhaalde zich geloof ik nog twee dagen, daarna had ik eindelijk een afspraak. Die zou deze maandag zijn, maar op dezelfde dag werd ik later opnieuw gebeld. De telefonist vertelde dat haar collega een fout had gemaakt, en vroeg of het sollicitatiegesprek een week later gehouden kon worden omdat de recruiter (is daar eigenlijk wel een Nederlands woord voor?) anders een paar uur enkel op mij moest wachten. Als de rest van de organisatie uit hetzelfde hout is gesneden als de sollicitatieprocedure dan voorspelt dat niet veel goeds, maar als postbode verwacht ik daar niet veel mee te maken te hebben. Zolang ik die baan maar krijg vind ik het best.

Maar ondertussen heeft OGD mij kunnen plaatsen voor zes werkdagen verdeeld over vorige week en deze week, en kan ik ook nog wat dagen invallen voor de eerder genoemde collega. En omdat ik ze wel eens een aantal keer uit de brand heb geholpen door in te vallen zij de accountmanager dat er waarschijnlijk voor mij nog wel meer werk te vinden is, ook in het derde blok van mijn master met een beschikbaarheid van drie werkdagen. Dat klinkt goed, maar omdat ik veel uren wil werken wil ik de functie als postbode achter de hand houden als verzekering.

Vandaag heb ik ook nog eens een applicatie voor Facebook genaamd Are You Interested? geprobeerd. Maar wat een waardeloos excuus voor een contactapplicatie is dat, het biedt nauwelijks mogelijkheden om te selecteren. Zo weet de applicatie mijn woonplaats, maar toch krijg ik profielen voorgeschoteld van mensen uit Maastricht en Groningen, en dan heeft de helft van de profielen helemaal geen woonplaats vermeld. Je kunt alleen uit een bereik van leeftijdsgroepen kiezen, waardoor ik gedwongen werd om 18–24 te kiezen terwijl 25 voor mij ook prima was. Voeg daar nog eens aan toe dat de gebruikersinterface schreeuwerig en lelijk is, dat er constant gezeurd wordt om kado’s (wat dat ook mag voorstellen) te sturen naar de profielen die je leuk vindt en om betaald lid te worden. Hoe het precies zit weet ik niet omdat het niet staat uitgelegd op de onduidelijke website van AYI, maar ik krijg de indruk dat er ook betaald moet worden om te reageren. Binnen een half uur had ik deze applicatie er al weer uitgeschopt, ik voel er ook weinig voor om een vergelijkbare applicatie zoals Zoosk te proberen.

Misschien wordt het maar eens tijd om de datingsites de deur te wijzen en in het Echte Leven op zoek te gaan.

Ik vraag mij af waarom de voetbalmedia zo gefascineerd zijn met karate. Want deze associatie van voetbalgeweld met karate is structureel, blijkt uit nieuwsberichten over voetbalgeweld in het verleden. Misschien heeft het iets te maken met de invloed van karate op de Westerse cultuur? Laten we de beelden nog eens bekijken, ga naar 0:50 voor het begin van de actie. Ik zie dat Wesley een dronken sprong maakt, en met zijn rechtervoet Esteban’s linkerbovenbeen zou hebben geraakt als Esteban stil was blijven. Maar Esteban maakt ook een sprong, en Wesley schampt de zijde van zijn onderbeen, al kan ik dat niet met zekerheid zeggen omdat ik niet precies kan zien wat er gebeurt. Misschien heeft Esteban er een geschaafd onderbeen aan over gehouden, maar de trap miste de Dim Mak-factor die Esteban van het leven had moeten beroven, denk ik.

We zien dat Wesley vanwege de ingezette sprong waarschijnlijk de bedoeling had een voorwaartse vliegende trap te maken, voordat hij in de lucht wordt afgeweerd en weggeduwd door Esteban. In karate heet dat de Mae Tobi Geri, en die wordt zo gedaan. Iets minder waarschijnlijk maar wellicht een mogelijkheid was de inzet van een zijwaartse vliegende trap, de Yoko Tobi Geri. Die ziet er zo uit. Wie ziet een gelijkenis tussen deze twee goed uitgevoerde karate technieken en de aanval van Wesley? Ik niet. Hoe weten de media dan toch feilloos te benoemen dat het een karatetrap is, en bijvoorbeeld geen taekwondotrap? Dit is de taekwondoversie van Mae Tobi Geri, is er een verschil te zien? Veel vergelijkbare traptechnieken lijken in de verschillende vechtsporten op elkaar, al zijn er wel subtiele verschillen. Maar verslaggevers die niets of weinig van vechtsporten weten kunnen die verschillen helemaal niet zien.

Mijn conclusie is dus dat deze verslaggevers geen idee hebben waar ze het over hebben en de term ‘karatetrap’ gebruiken als generieke term voor een trap in plaats van als specifieke term voor een karatetechniek. Misschien dat een ‘karatetrap’ ernstiger klinkt dan ‘trap’ en het extra sensatie toevoegt aan het nieuws? Laat de media a.u.b. luisteren naar de karatebond en ophouden met de term ‘karatetrap’. En wat ik het ergste van de actie van Wesley vind is niet eens dat hij Esteban aanviel. Als hij ODD heeft, in hoeverre is iemand die ziek is een verwijt te maken? Anderzijds kan dat ook niet volledig een excuus voor zijn gedrag zijn natuurlijk. Maar ik zie hier niets in wat op maatschappijverruwing moet duiden, wat sommige mensen er misschien wel in herkennen. Mensen met ODD bestonden eeuwen geleden toch ook al. Sterker nog, bij het Nikia-oproer in 532 vallen zelfs de rellen in Engeland van dit jaar in het niet. Wat ik wel ernstig vind is dat de ouders van Wesley moesten onderduiken.

• Het deel van de tekst waarmee ik met (te) veel woorden vertel dat het onbeleefd is om niet te reageren als mensen je een bericht sturen verwijderen. De aso’s die mij negeren zullen zich er waarschijnlijk toch niets van aantrekken, en potentieel geïnteresseerde vrouwen worden alleen maar afgeschrikt door  al die uitingen van frustratie.
• Inkomen veranderen naar ‘minimum’ in plaats van ‘geen’. Omdat mijn werk bij OGD op oproepbasis is en ik vooral inval voor anderen de laatste tijd kan het voorkomen dat ik een maand echt niets verdien, maar vaak is het wel een paar honderd euro. Omdat ik mijn inkomen niet serieus nam had ik voor ‘geen’ gekozen, maar ik kan het glas beter als halfvol zien en voor ‘minimum’ kiezen. Voor vrouwen is de sociaal-economische status van mannen immers een belangrijk criterium (Pawłowski, 2000). Ik ben al bezig een andere baan te zoeken die vast werk biedt, maar dat is tot nu toe zonder succes. Financieel zit ik in veilig vaarwater omdat ik zuinig ben en voldoende reserve op mijn bankrekening heb staan (al verdampt de waarde van mijn aandelen door de crisis), maar dat is niet iets wat direct uit een profiel is op te maken natuurlijk, vandaar het belang van de beeldvorming.
• Een betere portretfoto. Hier heb een fotograaf met een studio en de juiste belichting voor nodig. Ik lijk rond mijn huis geen geschikte plek te hebben om goede portretfoto’s te nemen. De foto die in het onderdeel ‘Over mij’ staat is ook rond mijn huis genomen, maar deze foto is niet goed: mijn donkergroene irissen zijn niet van mijn zwarte pupillen te onderscheiden. Ook moet ik wat andere foto’s in mijn verzameling zien te vinden, want alleen een portretfoto uit een fotostudio is te saai. Dit punt is erg belangrijk, want foto’s zeggen natuurlijk meer dan duizend woorden en de eerste indruk telt.
• Interesses die niet in mijn voordeel werken voor de eerste indruk – want dat biedt een profiel immers, niet meer dan een eerste indruk – niet noemen in mijn profiel. Interesses zoals computergames en -hardware moet ik niet noemen omdat mijn vermoeden is dat vrouwen geneigd zijn te denken dat je dan een nerd bent, ook al besteed ik er tegenwoordig maar zo’n zeven uur per week aan. Zeker als je vrije software noemt, dan heeft 90% al geen idee waar je het over hebt. Zoiets kan je wel in je CV zetten, maar beter niet in je profiel op een datingsite. Schrijven voor je weblog bijvoorbeeld wordt daarentegen weer gewaardeerd vanwege het creatieve aspect.

Tegenover mijn profiel staan de profielen van de vrouwen. De tweede soort overwegingen die genomen moeten worden is op welke profielen ik zou moeten reageren, wat zouden mijn criteria moeten zijn.

• In het verlengde van het principe dat de man financiële zekerheid moet kunnen bieden zou ik alleen moeten reageren op profielen van vrouwen die net als mij ook nog studeren. Ik heb wel geprobeerd om op profielen te reageren van vrouwen die wel net een baan hebben, maar het is kansloos. Je zou denken dat het niet zoveel uitmaakt omdat ik over een half jaar ook een master diploma heb en een baan kan gaan zoeken, maar dat is wel zo. Dat betekent niet dat ik het helemaal niet meer zou moeten proberen, maar ik moet er van uitgaan dat het nergens toe zal leiden.
• Pawłowski (2000) geeft een lange opsomming van de voordelen die gemiddeld langere mannen genieten, onder meer betere gezondheid, beter mentaal vermogen, hogere aantrekkelijkheid, hogere intelligentie en sociaal-economische status. Wat relevant is in deze context is dat vrouwen een voorkeur hebben voor lange mannen, maar niet te lange. Een precieze lengte wordt gegeven door onderzoek van Swami et al. (2008) in Groot-Brittannië. In een groep van 901 Britten moest de ideale man volgens vrouwen een lengte van 179,75 cm hebben terwijl de gemiddelde lengte van mannen in de groep 175,78 cm was. De lengte van de ideale vrouw zou 167,64 cm moeten zijn terwijl het gemiddelde 166,51 cm was. Deze uitkomsten waren conform de verwachtingen die waren gewekt door eerdere studies. Mijn lengte is 193 cm en de gemiddelde Nederlandse vrouw is 169 cm lang. Concreet betekent dat voor mij dat ik zoek (e-Matching biedt de mogelijkheid om op lengte te zoeken) naar vrouwen die tussen de 170 en 195 cm lang zijn. Dat deed ik al dus hoef ik niets te veranderen.
• Mannelijke twintigers zoeken vrouwen die even oud zijn als henzelf of gemiddeld twee tot vier jaar jonger zijn. Vrouwen zijn daarentegen op zoek naar mannen die ouder zijn dan henzelf (Pawłowski, 2000). Ik zoek daarom naar vrouwen met een leeftijd van 18 tot 25 om zo veel mogelijk profielen te vinden, al zegt mijn intuïtie dat een leeftijd jonger dan 20 iets te jong voor mij is. Ook hier hoef ik niets te veranderen omdat ik dit al deed.

Referenties:

Pawłowski, B. (2000). The biological meaning of preferences on the human mate market. Anthropological Review, 60, 39–72. Hier downloaden.
Swami, V., Furnham, A., Balakumar, N., Williams, C., Canaway, K. & Stanistreet, D. (2008). Factors influencing preferences for height: A replication and extension, Personality and Individual Differences, 45(5), 395–400.

Sommige vrouwen willen dominante mannen. In sommige profielen wordt dit expliciet geschreven (waarna vaak een nuance volgt) of het wordt niet met zoveel woorden geschreven, in een aantal profielen las ik bijvoorbeeld dat vrouwen een man zoeken die hen ‘onder de duim kan houden’ of ‘op mijn plaats kan zetten’. En ik dacht nog dat het idee dat vrouwen zich aangetrokken voelen tot dominante mannen een verzinsel van de mannen zelf was! Blijkbaar zit er ergens toch een kern van waarheid in. Ik schrijf bewust sommige omdat je het niet in alle profielen leest maar het is, laten we zeggen, statistisch significant.

Vrouwen willen mannen met humor. Dit is een cliché wat in ieder profiel lijkt voor te komen. Als je dat keer op keer leest ga je haast denken dat ze een soort Youp van’t Hek of Hans Teeuwen willen met een zesde zintuig voor huimor. Ik weet natuurlijk dat dit beeld niet klopt, de soep wordt niet zo heet gegeten als deze wordt opgediend, maar toch denk ik dat er te hoge eisen worden gesteld. Ik kan mij maar weinig mannen voorstellen die helemaal geen enkel gevoel voor humor hebben, is enig gevoel voor humor niet inherent aanwezig in iedere man met redelijke sociale vaardigheden en een goede stemming? Het verschil zit vooral in de gradatie, weinig, minder, meer of veel. Ik zou mijzelf in de categorie ‘weinig’ plaatsen, sporadisch weet ik een grappige opmerking te maken maar ik ben niet bijdehand genoeg om mijzelf als iemand met een noemenswaardig gevoel voor humor te zien. Toch denk ik dat vrouwen mij niet zouden afkeuren op basis van mijn vermeende gebrek aan humor. Is het misschien niet zo dat humor een soort van standaardeis van vrouwen is, die tot stand komt onder sociale conditionering? Ik betwijfel of vrouwen echt bewust die eis stellen, het heeft immers pas nut om een eis te stellen als een significant deel van potentiële mannen daar niet aan kan voldoen, maar dat is dus niet zo als we er van uitgaan dat het grote merendeel van de mannen een gevoel voor humor hebben dat voldoende is.

Vrouwen kijken te weinig oude films. Soms is er een uitzondering wanneer iemand The Godfather in haar profiel heeft staan , maar uit de profielen blijkt dat vrouwen kinderen van hun tijd zijn die hun klassiekers niet kennen. Vaak staan alleen maar recente films vanaf de jaren ’90 in de favoriete films vermeld. Het feit dat het hier gaat om profielen van mensen met een universitaire opleiding maakt mij pessimistisch. Nee, Lord of the Rings is goed maar bij lange na niet zo goed om een favoriete film te zijn! Ik heb bewust Seven Samurai, Once Upon a Time in the West, Ong-Bak en Persepolis in mijn favorieten gezet om met een meer gebalanceerde selectie van favorieten hier de tegenaanval in te zetten. Maar ik moet ook toegeven, films als Casablanca, The Great Dictator en Seven Samurai worden nooit op televisie uitgezonden en ze zijn ook niet in de videotheek te vinden, ze zijn alleen te koop op DVD. Omdat het te begrijpen is dat veel mensen deze films niet kennen kan ik het ze vergeven. Om nog een andere uitzondering te noemen, het viel mij op dat van de tientallen profielen die ik heb gelezen er een persoon was die een anime film in haar profiel staan, Ghost in the Shell. Dat leverde in mijn ogen veel bonuspunten op.

Vrouwen lezen te weinig oude literatuur. Hier gaat hetzelfde op als bij de films. In een enkel profiel van iemand die net als ik Geschiedenis had gestudeerd las ik ‘klassieke literatuur’ als favoriet, maar het merendeel blijkt vaak fan van Harry Potter, Haar naam was Sarah of Dan Brown. Nu lees ik zelf vanwege mijn desinteresse in moderne fictie en mijn interesse als historicus geen fictie die na de Middeleeuwen is geschreven, maar als ik wel van fictie zou houden, wat zou ik dan doen? Dan zou ik Tolstoj en Dostojevski lezen. Fitzgerald, Hemingway en Twain. Dickens en Austen. Als er zoveel klassiekers zijn waarom zou ik dan tijd besteden aan het lezen van de eerder genoemde meer recente titels die, hoewel ze ook zeker hun kwaliteiten zullen hebben, in het niet vallen bij het werk van deze oudere auteurs? Zelfs de tien Nederlandse boeken die tot beste boek werden verkozen heb ik in geen enkel profiel teruggezien. En waar op het terrein van films eerst nog een excuus was dat oudere films moeilijker te vinden zijn, is Anna Karenina gewoon gratis en voor niets van de website van Project Gutenberg te downloaden. Er zullen ongetwijfeld profielen tussen zitten van historici en literatuurwetenschappers die wel een verfijnde smaak voor literatuur hebben, maar de hoogopgeleide massa stelt mij teleur.

Vrouwen schrijven vaak beknopte profielen. Na tientallen profielen te hebben gelezen had ik het idee dat in te veel profielen vooral een aantal clichés worden opgerateld over wie de vrouw achter het profiel zelf is en wie ze zoekt. Het is grappig om te zien dat sommige vrouwen dat zelf ook erkennen met teksten zoals ‘maar dat is iedereen op deze website toch?’. Mensen vertellen te weinig over zichzelf, een CV vertelt meer over de persoon dan de informatie in het profiel. In het profiel staat vaak te weinig informatie voor mij om effectief te bepalen of er een overeenkomst te verwachten is tussen onze persoonlijkheden. Op e-Matching is alleen het opleidingsniveau in te voeren als gegeven, maar is het aan de gebruiker zelf om hun opleiding te noemen in hun profiel. Veel vrouwen laten dat na. Jammer, want ik zou het graag willen weten, ik denk dat ‘je bent wat je studeert’ een idee is dat wel tot op zekere hoogte van toepassing is. Zelf denk ik juist goed na over hoe ik mij het beste kan presenteren in mijn profiel, en is mijn tekst met 445 woorden waarschijnlijk dubbel zo lang als het gemiddelde profiel van de vrouwen.

Vrouwen maken soms spelfouten in hun profielen. Dit is net als de eerder opgemerkte beknoptheid van sommige profielen voor mij een indicatie dat een deel van de vrouwen snel een tekst schrijft om in het profiel te plaatsen zonder er lang bij stil te staan. Natuurlijk vertellen we onszelf, mijzelf inclusief, dat het om een profiel op een datingsite gaat en niet een sollicitatiebrief en dat we mensen niet beoordelen op basis van iets triviaals als een of twee duidelijke spelfouten. Maar toch laat het geen positieve eerste indruk achter, hoe je het ook wendt of keert een spelfout wordt nooit als iets positiefs gezien. Ze zijn makkelijk vermijdbaar en daarom is er alle reden toe om net even die minuut extra te besteden om de tekst door de spellingscontrole te halen.

StudentDating is exclusief gericht op studenten en is internationaal. Dat is goed omdat het zo ook toegankelijk is voor internationale studenten in Nederland, met andere woorden een breder publiek heeft toegang. De datingsite e-Matching heeft alle hoogopgeleiden als doelgroep, is niet internationaal, en vraagt een prijs voor de mogelijkheid om zelf het initiatief te kunnen nemen om op profielen te reageren. Een profiel plaatsen is gratis, en reageren op berichten van anderen is dat ook. Wil je op eigen initiatief een reactie kunnen versturen dan zal er minimaal € 17,95 per maand moeten worden betaald. Wanneer je voor meerdere maanden lid wordt krijg je een korting, met als risico dat je geld ‘weggooit’ als je eerder de juiste persoon vind, of wanneer je na dat aantal maanden lidmaatschap nog steeds niemand hebt gevonden en weer opnieuw moet betalen. Identiek aan dat vervelende prijsmodel van Kamernet.

Om het zakelijke model van e-Matching te beschermen is het dus ook niet toegestaan om links te geven in een profiel. Dan is er immers de mogelijkheid dat er buiten e-Matching om gecommuniceerd kan worden zonder dat de gebruiker betaalt. Logisch, maar de consequentie is dus wel dat ik in mijn profiel geen link kan geven naar weblog, een belangrijk deel van mijn identiteit waar ik anderen op wil wijzen. Als ik ga betalen kan ik wil in berichten die ik naar anderen stuur verwijzen naar mijn weblog, maar nooit in mijn profiel, blijkt uit mijn correspondentie met de profielen politie van e-Matching. Op StudentDating kan een gebruiker daarentegen wel links plaatsen, ook naar profielen op sociale netwerken en video’s op YouTube, omdat het natuurlijk een gratis datingsite is die inkomsten uit advertenties haalt. Ondanks alle populariteit van sociale netwerken tegenwoordig is e-Matching vanwege haar zakelijke model gedwongen om die uit te sluiten. De moraal van het verhaal: gratis kan beter zijn. Net zoals vrije software (in sommige opzichten) beter kan zijn dan software die dat niet is.

Een ander argument waarom gratis beter kan zijn is dat gratis datingsites een groter publiek aantrekken omdat – sorry voor het intrappen van de open deur – er niet betaald hoeft te worden. Het probleem is echter dat deze theorie niet werkt in de praktijk. Ik, en jullie waarschijnlijk ook, kennen e-Matching van die flauwe reclame op de televisie. StudentDating heeft geen indrukwekkend advertentiebudget en was mij volstrekt onbekend totdat ik via Google op een overzicht van datingsites terecht kwam. Een zoektocht op beide datingsites leert mij dat op e-Matching meer interessante vrouwen voor mij zijn te vinden dan op StudentDating.

In feite zou ik dus alleen maar betalen voor e-Matching vanwege het ledenbestand. Een datingsite als e-Matching is hetzelfde voor dating als Kamernet is voor kamers en Microsoft voor software. Natuurlijk, e-Matching heeft wel een iets beter afgewerkte website, maar dat is geen zwaarwegend voordeel. Omdat ik weinig zin heb om enkel te betalen voor een groter ledenbestand ga ik voorlopig eerst aan de slag met de profielen op StudentDating die mij interesseren, ik ga pas betalen voor e-Matching als ik via StudentDating niemand vind.