Monthly Archive for september, 2009

De malafide donateurswerving van het Wereld Natuur Fonds

Published on 21 september 2009 in mijn leven. 7 Comments

Wanneer mensen mij op straat om geld vragen of om donaties kan ik maar moeilijk weigeren. Zo heb ik wel eens geld gegeven aan bedelaars op straat in Rotterdam en Utrecht, terwijl ik meen dat mensen moeten werken voor hun geld of een uitkering ontvangen. Ik ben wel eens aangesproken door donateurwervers van Stichting Aap op Utrecht Centraal, maar dat had ik geweigerd. Er leven genoeg mensen op de wereld die grote problemen hebben, die hebben voor mij simpelweg meer prioriteit dan apen. In juli werd ik in het centrum van Utrecht aangesproken door iemand die donateurs wierf voor het Wereld Natuur Fonds, en hem kon ik ook niet weigeren.

Hij begon met een verhaal over wie hij is en waarom ik zou moeten doneren. Hij studeerde aan de Universiteit Utrecht, dat wekte sympathie bij mij op aangezien ik daar ook studeer. Ik kon doneren voor verschillende projecten van het WNF. Eigenlijk wilde ik niet doneren, maar hij wist mij over te halen. Er moest een formulier worden ingevuld, en dat kon ik niet in alle rust thuis doen, maar het moest op straat. Dit soort wervers (ook wel eens een enquêteur) is niet klantgericht, het moet altijd onder hun voorwaarden gebeuren. Ik geef mijn details, en besluit om € 4 per maand te doneren.

Later ontving ik post, met een bevestiging van mijn donateurschap. Maar ik krijg meer post waar ik niet om gevraagd heb, zoals hun donateursblad Panda (dat verschijnt vier keer per jaar, maar ik had er niet om gevraagd) en meer post met het verzoek om ook voor andere projecten te doneren. Zo is een aardig deel van mijn donatie al weer verspild aan dode bomen en postbodes. Kan dat niet per e-mail gecorrespondeerd worden, en alleen als ik er om vraag?

Ik vond het ook niet zo fijn dat mijn donatie maandelijks per automatische incasso wordt afgeschreven. Natuurlijk, er wordt wel meer afgeschreven van mijn rekening per automatische incasso, maar ik wil het tot een minimum beperken omdat ik anders het idee heb te weinig controle te hebben over mijn financiën. Als ik doneer doe ik dat liever eenmalig door een bedrag over te schrijven naar een bankrekening, geen fratsen zoals ze bij C1000 zouden zeggen.

Daarom besloot ik dus om vandaag mijn maandelijkse donatie op te zeggen. De telefoniste (als je jouw donatie wilt opzeggen moet dat telefonisch volgens hun website door te bellen naar hun 0900-nummer!) merkt op dat ik pas sinds juli € 4 per maand doneer, en dat als ik nu zou opzeggen dat ik een kostenpost voor het WNF zou zijn omdat het € 30 (!) kost om donateurs te werven. Dat had de werver mij niet verteld. Die had gezegd dat als ik niet te veel wil doneren dat ik rustig na een paar maanden kon opzeggen. Ik had ook de indruk dat de werver een vrijwilliger was, maar sindsdien is mij vertelt dat dit soort mensen betaalt worden. Dat zal ook haast wel moeten als het € 30 kost om een donateur te werven. Ik was kwaad op het WNF, maar de telefoniste wist mij toch te verleiden om later mijn donatie op te zeggen in plaats van per direct. Ik koos om per 1 december te stoppen.

Ik besloot eens te kijken naar het salaris van de algemeen directeur van het WNF. Dat is te vinden in het jaarverslag van 2008/2009 (het PDF document, pagina 50) op hun website. Dat bedroeg maar liefst € 120.432. Dat doet voor mij de deur dicht. Ik begrijp natuurlijk dat een grote organisatie als het WNF vaardige bestuurders nodig heeft en dat die een prijs hebben, maar als je aan het hoofd staat van een organisatie die voor een belangrijk deel afhankelijk is van donaties, dan is bescheidenheid gepast. In die positie zou je niet zoveel moeten willen verdienen, € 70.000 of € 80.000 is ook een heel mooi salaris. Graaien doe je maar in de private sector.

Ik zal later een uitgebreidere post schrijven over dit ethische vraagstuk, maar ik sluit af met mijn mededeling dat ik vanaf nu alleen maar nog doneer aan organisaties die nog puur zijn, zonder directies die tonnen als salaris eisen. Bijvoorbeeld KDE, Wikipedia en Creative Commons. Dat zal ik later ook toelichten.

De portemonnee en het valse alarm

Published on 21 september 2009 in mijn leven. 0 Comments

Jaren geleden heb ik een portemonnee gekocht bij de HEMA die ik vandaag nog steeds gebruik. Toen ik laatst echter de Bijenkorf in Utrecht binnenliep, liet deze portemonnee het alarm van de detectiepoorten afgaan. Toen het alarm afging keken de mensen die voor mij de ingang inliepen wat twijfelachtig over hun schouder, maar meer gebeurde er niet. Je zou verwachten dat wanneer het alarm afging het personeel op je af zou snellen om de vermeende winkeldief in de kraag te vatten, maar ze hadden niets opgemerkt. Ik stapte zelf, uiterst gegeneerd en zenuwachtig, op een personeelslid af om mijn verhaal te doen. Ze vroeg of ik iets bij de HEMA had gekocht, ik ontkende omdat ik mij de aankoop van de portemonnee niet snel kon herinneren. Er werd even in mijn tas gekeken, en op basis van trial and error probeerden wij te achterhalen wat het alarm deed afgaan.

Uiteindelijk werd duidelijk dat het de portemonnee was. Mij werd verteld dat ik eens goed mijn portemonnee moest controleren op beveiliging die mogelijk niet verwijderd was, en na een periode van tijd mogelijk zou reactiveren of iets dergelijks. Zelf vond ik niets in mijn portemonnee. Ik weet dat ik niet zo goed ben in zoeken, dus vroeg ik het aan mijn moeder die dat als de beste kan. Al snel vond zij een vak in mijn portemonnee dat ik na al die jaren nog nooit had opgemerkt, en haalde daar een stuk wit plastic uit waar ‘credit card’ op stond, met op de achterkant een kleiner stuk plastic wat blijkbaar dienstdeed als beveiliging. Ongelofelijk dat die stommelingen bij de HEMA dat er niet zelf hebben uitgehaald.

Dit was trouwens niet de eerste keer dat detectiepoorten alarm sloegen toen ik een winkel binnenliep, het zal mij waarschijnlijk zo’n drie keer eerder gebeurd zijn in een periode van een aantal jaren. Maar het is mij ook opgevallen dat de detectiepoorten niet altijd accuraat zijn. In de Bijenkorf gaven ze een enkele keer geen alarm terwijl ik met mijn rugzak met portemonnee door de poorten heen liep om te verifiëren of ik de oorzaak was van het alarm.

Had ik de Mexicaanse griep?

Published on 13 september 2009 in mijn leven. 0 Comments

Zondag een week geleden leek ik last te hebben van mijn allergie, erg vervelend, maar na een dag houdt het bijna altijd weer op. Op die dag versleet ik gemakkelijk zes zakdoeken, want wanneer ik last heb van allergie heb ik vooral last van een verstopte neus, en soms jeuk in mijn ogen. Op maandag was het nog niet opgehouden, tijdens de avond merkte ik in het sportcentrum dat ik wel erg snel buiten adem was. Weliswaar had ik in de zomervakantie niet veel aan beweging gedaan, maar ik vond het toch vreemd. Midden in de nacht werd ik wakker na een bizarre droom. Dinsdag ging het echt slecht, de verstopte neus was voorbij, maar de slijmvliezen in mijn neus leken in brand te staan. Later op de dag kreeg ik ook last van lichte maar zeer vervelende hoofdpijn. Ondanks alles heb ik geen enkel college gemist, ik dacht dat het niet zo ernstig was. Later op de dag in de collegezaal werd opgemerkt dat het wel erg warm in de zaal was, terwijl ik het koud had. Toen ik eenmaal thuis was pakte ik een thermometer, die gaf meer dan 38 °C aan. Toen wist ik dat er iets mis was, mijn eerste vermoeden was dat ik was besmet door een familielid die blijkbaar de Mexicaanse griep had gehad.

De volgende dag, woensdag, voelde ik mij echter weer helemaal goed. De vorige avond had ik mij alvast ziek gemeld voor een college dat voor woensdag op het programma stond, en toen ik daar toch aanwezig was werd ik raar aangekeken. Begrijpelijk natuurlijk, want ik was een potentiële bron van besmetting. Ik voelde mij echter gezond en wilde liever geen college missen. Ik ging er van uit dat ik niet meer besmettelijk was zodra het over was, maar ik hoop desondanks dat ik niemand anders besmet had. Wat ik zo vreemd vind is dat ik er maar vier dagen last van heb gehad, en mijn symptomen relatief mild waren. Voor zover ik weet hebben anderen er langer last van gehad, en was de ziekte bij hen ernstiger. Misschien had ik dus helemaal geen Mexicaanse griep?