Monthly Archive for december, 2009

De kilometerheffing en de draaikonten

Laatst vertelde iemand mij in een discussie over de zegeningen van de kilometerheffing dat de VVD, een oppositiepartij die nu tegenstander is van de kilometerheffing, een voorstander was terwijl zij deel uitmaakte van de coalitie. Deze beschuldiging van hypocrisie aan het adres van mijn partij zette mij aan om deze zaak eens te onderzoeken. Een zoekopdracht met Google geeft al snel een uitleg. In de Trouw van 31 juli 2004 is te lezen dat de VVD op dat moment voorstander is geworden van de kilometerheffing. Na jarenlang tegenstander te zijn geweest ziet het VVD-kamerlid Hofstra op dat moment in dat het beter is om het gebruik te belasten dan het bezit. Zo werd het CDA de laatste tegenstander in de coalitie.

Op 3 augustus 2007 is te lezen in de Trouw dat de rollen inmiddels zijn omgedraaid. Hofstra won eerder in 2005 de strijd binnen de VVD met Van Aartsen over de kilometerheffing, en de VVD werd een voorstander. Ten tijde van 2007 hebben Hofstra en Van Aartsen de kamer verlaten, en De Krom is nu de woordvoerder over de kilometerheffing. De VVD is nu tegen omdat volgens De Krom uit het verleden is gebleken dat automobilisten niet gevoelig zijn voor prijsprikkels. De VVD was vroeger voorstander op voorwaarde dat de invoering van het elektronische systeem de automobilist niet meer dan vijf procent extra zou kosten, een eis die het kabinet mogelijk niet zou honoreren aldus De Krom. Andere voorwaarden voor de instemming met de kilometerheffing waren flinke investeringen in het openbaar vervoer en het wegennet, waar ook niets van terecht kwam volgens de woordvoerder.

Momenteel is de kilometerheffing bij de VVD het aandachtspunt van Charlie Aptroot. Hij beargumenteerd dat de kilometerheffing te duur is om in te voeren en in stand te houden, dat Nederlanders op deze manier meer belasting gaan betalen, is het een inbreuk is op de privacy en betalen buitenlandse voertuigen niets. Het CDA is sinds 2005 een voorstander, valt te lezen in de Trouw van 22 april 2009. Het CDA ging er mee akkoord op voorwaarde dat de kosten voor de automobilist niet te hoog mogen zijn, dat de opbrengst in een infrastructuurfonds terechtkomt, en dat de automobilist netto, per saldo, niet meer gaat betalen.

Heeft de VVD (wie of welk deel van de VVD vraag ik mij even af) liggen slapen op het moment dat zij de zijde van Hofstra kozen in zijn conflict met Van Aartsen? Een aantal argumenten die nu door Aptroot worden aangevoerd moesten vroeger ook geldig zijn geweest, zoals de schending van de privacy en de vrijstelling van buitenlandse voertuigen. Blijkbaar zijn de kosten van invoering en instandhouding van de kilometerheffing, volgens de VVD althans, uit de pan gerezen. Immers, de kosten waren vroeger geen belemmering voor de VVD, en later het CDA, om hun fiat te geven aan de kilometerheffing. Op de een of andere manier weet de VVD nu wel dat de kosten te hoog oplopen en is dat reden om de kilometerheffing af te keuren.

Wat het ook mag zijn, het draait er uiteindelijk om wat er in de toekomst gaat gebeuren. Wat dit kabinet ook gaat doen, als straks bij de volgende verkiezingen de tegenstanders van de kilometerheffing een meerderheid halen kan de kilometerheffing alsnog worden afgeschoten. Aan de kiezers die zich niet verdiepen in de beleidsvoornemens van hun partijen wil ik vertellen dat zij geen recht van klagen hebben over de kilometerheffing als zij bij de volgende verkiezing op het CDA stemmen! De incompetentie en inconsequentie die het CDA en de VVD hebben tentoongesteld met betrekkingen tot de kilometerheffing schaad mijn vertrouwen in beide partijen, ook al was mijn vertrouwen in het CDA toch al laag. Ik ben een medestander van Charlie Aptroot, maar niet van harte.

Topsalarissen in de charitieve sector

In mijn laatste post over het Wereld Natuur Fonds schreef ik dat ik nog eens zou terugkomen op de salarissen in de top van de goede doelen. De salariëring van de directeur van het WNF noemde ik al buitensporig omdat zij net iets meer verdienen dan een ton, maar sinds ik er onderzoek naar heb gedaan ben ik helemaal verbluft en geschokt.

Volkert Manger Cats staat ongetwijfeld aan de top van de zwarte lijst van graaiers. Wat moet hij een akelig en naar persoon zijn om een salarisverlaging van € 172.000 naar € 132.000 niet te accepteren en vervolgens € 700.000 voor doorbetaling van zijn salaris van de Hartstichting te eisen. Op de website van de Hartstichting staat dat van iedere euro € 0,80 aan de doelstellingen wordt besteed. In het jaarverslag van 2008 staat echter onder de ‘Rekening van baten en lasten’ dat van de uitgaven van € 41,5 miljoen er € 31,5 miljoen aan de doelen is besteed, dus 75%. Even verderop wordt onder ‘Kengetallen’ vermeld dat 78% werd besteed aan de doelstellingen. Maar 75% of zelfs 78% is geen 80% natuurlijk. En ondertussen verdient de opvolger van Cats, Jaap Stam, nog altijd € 135.442. Blijkbaar zijn ze niet alleen goed in graaien bij de Hartstichting, maar ook in creatief rekenen.

Sowieso heb ik mijn vraagtekens bij het werk van de Hartstichting. Hart- en vaatziekten zijn welvaartsziekten die in belangrijke mate te voorkomen zijn door een gezonde levensstijl, en voornamelijk mensen op hoge leeftijd treffen. Natuurlijk zijn er waarschijnlijk ook jonge mensen die leiden aan zeldzame aandoeningen op dit vlak, maar dan heb je simpelweg pech dat de natuur je niet goed genoeg ontworpen heeft. Het is misschien cru dat ik het zo vind, maar ik acht het soms extreme streven van mensen naar zelfbehoud belachelijk. Mocht ik op mijn vijftigste een hartaanval krijgen ondanks mijn gezonde levensstijl dan heb ik daar vrede mee. Ik zou dus nooit doneren aan de Hartstichting, al staat de directeur voor € 1 op de loonlijst.

Het schrijven van deze post vandaag heeft als aanleiding een artikel in het Algemeen Dagblad van vandaag. Daar valt in te lezen dat ondanks de crisis de salarissen van de directeuren van Oxfam, de Dierenbescherming, het WNF en Plan Nederland met respectievelijk 10,2%, 9%, 8,2% en 8,2%. Grappig dat Farah Karimi de directeur van Oxfam is, in beschouwing nemende dat zij eerder voor GroenLinks in de Tweede Kamer zat is dat cliché ‘links lullen en rechts vullen’ toch niet zo slecht. In het artikel staat dat de directeur van Cordaid, René Grotenhuis, een salaris verdient van € 8000 bruto per maand (€ 96.000 per jaar dus) en vrijwillig afziet van een loonsverhoging omdat hij naar eigen zeggen al genoeg verdient. Die € 96.000 vind ik nog wel aan hoge kant, maar bestonden er maar meer mensen zoals deze man die zich realiseren dat zij genoeg hebben. Met afgrijzen las ik echter in het artikel dat de directeur van het Rode Kruis € 141.000 verdient. Ik heb een aantal keren aan het Rode Kruis gedoneerd en ben hier niet blij mee.

Bij het lezen van het artikel fronste ik mijn wenkbrauwen. Zo hebben alle erkende goede doelen een salarisgrens afgesproken die ‘maatschappelijk te verantwoorden’ is aldus Grotenhuis, van maximaal € 154.000 bruto. Meer dan de € 139.701,18 die de minister-president verdiende in 2009! En tel daar ook het verschil bij op dat het belastinggeld waar zijn salaris van wordt betaald niet vrijwillig en uit liefde is gegeven zoals een donatie! Wat mij betreft is hun definitie van wat maatschappelijk verantwoord is helemaal losgeslagen. Ook meten de directeuren van de goede doelen zich aan de CAO voor rijksambtenaren wat betreft hun bezoldiging, en negeren zij daarmee het verschil dat ik zie tussen belastinggeld en donaties. Een onderzoeker die medebedenker was van de salarisrichtlijn stelt dat niemand de grens van € 154.000 overtreed. Ook zouden directeuren volgens zijn mening zelf beter mogen worden van flink toegenomen donaties.

Laten we eens een blik werpen op een aantal andere goede doelen organisaties om te zien hoe de beloning daar georganiseerd is. Zoals ik in de vorige post schreef zal ik KDE, Wikipedia en Creative Commons onder de loep nemen. De organisatie achter KDE, de KDE e.V., is niet helemaal duidelijk over haar uitgaven in haar rapportages. Er is wel uit af te leiden dat er een aantal betaalde werknemers in dienst zijn, maar dat de directie niet betaald wordt. Op de website van Creative Commons staat hier onder aan de pagina een ‘tax return’ die de salariëring weergeeft. Het blijkt dat de directeurs geen salaris ontvangen en het personeel wordt niet buitensporig beloond. Voor de Wikimedia Foundation geldt dat de salarissen niet transparant worden weergegeven in het Annual Report of de andere rapportages. Wikipedia is niet zo transparant als ik vermoedde, voor mij is dat een teleurstelling. Van KDE en Creative Commons ben ik echter zeker dat het wel die positieve uitzondering is waar ik zonder twijfel aan zou doneren.

Deze drie relatief kleinschalige goede doelen hebben een nobele missie, maar ik wil ook wat voor mijn medemensen betekenen die diep in de problemen zitten. Mijn probleem is dat het Rode Kruis dus een graaier als opperhoofd heeft, en dat ik daar niet meer aan kan (wil) doneren. Laat ik daarom kijken naar Artsen zonder Grenzen. In hun jaarverslag van 2008 staat op pagina 102 dat geen enkele directeur meer dan een ton verdient. De efficiëntie of overhead van een goed doel is voor mij ook een belangrijke overweging. Volgens de jaarrekening van 2008 bedroegen de bestedingen aan de doelstellingen € 111 miljoen en bedroegen de totale bestedingen € 121 miljoen (pagina 7). Dan kom ik uit op een efficiënte van 91,7%. Volgens het jaarverslag van Cordaid bedroegen in 2008 de bestedingen aan de doelstellingen € 167,4 miljoen en bedroegen de totale bestedingen € 175,7 miljoen (pagina 59), dus 95,2%. Volgens het jaarverslag van het WNF zijn de bedragen voor hen € 52 en € 63,1 miljoen, dus maar 82,4%. Het is 81,7 voor het Rode Kruis.

Mijn conclusie is dat ik voortaan aan Cordaid en/of Artsen zonder Grenzen zal doneren naast de kleinere goede doelen zoals KDE. Indien ik doneer zal ik voortaan beter opletten hoe transparant de organisatie is die mijn gift ontvangt. Natuurlijk zal een paar tienduizend euro niet zoveel verschil maken op budgetten van meer dan 100 miljoen, maar het gaat uiteindelijk om het principe, het goede voorbeeld dat gegeven wordt door de top, het feit dat zorgvuldig met gedoneerd geld wordt gehandeld.

De algemene ledenvergadering van de VVD

Inmiddels sta ik op een vijfde verkiesbare positie voor de VVD-fractie van Vianen voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar. Daar ga ik later nog wel uitgebreider over schrijven, maar eerst ga ik het hebben over de algemene ledenvergadering (ALV) van de VVD die afgelopen zaterdag 5 november werd gehouden. In het kort, ik vond het niet geslaagd. Ik denk niet dat ik de volgende ALV zal bijwonen, het was interessant om deze ALV bezoeken voor een keer te bezoeken, maar ook niet meer dan dat.

De eerste helft van de dag bestond uit deelsessies over verschillende onderwerpen, bezoekers konden één deelsessie kiezen om bij te wonen. De deelsessie die ik koos ging over jongeren. Grotendeels bestond deze deelsessie uit brainstormen met de andere deelnemers over hoe de VVD jongeren kan aantrekken. Ik heb wel wat ingebracht, maar ik vond het niet echt productief. Bij de presentatie van de ideeën aan het einde van de deelsessie werden mijn belangrijkste ideeën, meer polariseren en meer werken aan een imago als volkspartij, er ook nog eens uitgefilterd door de zelfaangewezen representant van onze brainstormgroep die de ideeën presenteerde. Dat doet niet ter zake, het gaat er om dat ik iets heel anders verwacht had. Ik had liever veel minder lang of helemaal niet gebrainstormed, en liever van de experts zoals de campagnevoerders gehoord hoe jongeren aan te trekken zijn. Het voornaamste wat we te zien kregen was een promotiefilmpje van jonge blondines in VVD t-shirts op een mooie dag in Rotterdam. Daar zal je zeker jongeren mee aantrekken, maar ik had meer substantie verwacht te horen. En wat de standpunten van de VVD zijn ten opzichte van jongeren. Degene die jongeren in de portefeuille had was wel aanwezig bij de deelsessie, maar hield geen toespraak. Wel was er een toespraak van Halbe Zijlstra over hoe de VVD met jongere leden omgaat, maar dat was ook niet echt interessant.

Daarnaast was meer dan de helft van de jongeren (vooral mannen) ook nog eens gekleed in een kostuum. Ik kan begrijpen dat de meer bekende en belangrijke personen op de ALV graag in een kostuum willen worden gezien, maar voor ‘gewone’ leden die ook nog eens jong zijn acht ik het overbodig. Het is een ALV, geen sollicitatiegesprek. De twee anderen van de VVD Vianen waar ik mee kon meerijden naar de ALV waren net als ik informeel gekleed, net als veel andere mensen. Ook bleek een groot groepje van de deelnemers aan de deelsessie elkaar te kennen en dat lieten ze merken ook. Ik voelde mij een buitenstaander in het groepje, en voelde mij ook niet gemotiveerd om mijn contactgegevens achter te laten aan het einde van de sessie. In het kader van de recente ideeën voor herziening van de studiefinanciering vraag ik mij af hoe de VVD een hogere bijdrage aan jongeren wil verkopen (zelf kan ik er echter het nut van inzien).

Na de deelsessies begon de vergadering. Hoewel er een paar goede toespraken werden gehouden door onder andere Mark Rutte en Sander Dekker, de fractievoorzitter in Den Haag, viel dit erg tegen. Om de een of andere reden die ik niet heb kunnen doorgronden was de stempas van de gewone leden niet bruikbaar, en konden alleen de afgevaardigden stemmen. De herdenking van een onlangs overleden erelid, Toxopeus, was wel erg uitgebreid. Persoonlijk denk ik niet dat het nodig is om een dergelijke herdenking in het programma op te nemen, als het wel zou moeten zou het kort moeten worden gehouden. Helaas werd echter een uiteenzetting gegeven van het volledige levensverhaal van de beste man, in een lange toespraak door een spreker die vooral voorlas en zijn ogen fixeerde op zijn papier in plaats van de zaal in te kijken. Al met al duurde deze herdenking meer dan 20 minuten.

Erg irritant was de bezetenheid die de leden tentoonstelden in hun rol als klapvee. Toespraken werden onterecht onderbroken door een ovatie van het publiek. Er was zelfs applaus voor Bert Bakker van D66 en Bas van der Vlies van de SGP die blijkbaar ook aanwezig waren bij de ALV. Waarom ze aanwezig zouden willen zijn is voor mij een grote vraag, maar het applaus voor Van der Vlies is wel zeer eigenaardig gezien de anti-liberale standpunten van de SGP. Vrouwen uitsluiten van politiek staat op gespannen voet met de waarde die door de VVD wordt gehecht aan vrijheid. Het gemak van het publiek om staande ovaties te geven viel ook op, die werden een aantal keren gegeven terwijl er enkel een persoon werd aangekondigd. Het probleem dat ik hiermee heb is dat deze staande ovaties zeer prematuur zijn en in principe voor exceptionele prestaties gereserveerd zouden moeten zijn, daar was hier geen sprake van. Op deze manier verloor de staande ovatie zijn betekenis, bijvoorbeeld concertbezoekers horen in principe ook zuinig te zijn met staande ovaties. Zelfverheerlijking bij de VVD-top moet ook een rol spelen in deze herdenking en ovaties, vaak werd het publiek zelfs expliciet verzocht om een ovatie wat in mijn ogen lichtelijk arrogant was.

Wat ik een ronduit flauwe actie vond was een demonstratie van hoe een fotoboek kan worden samengesteld. Indien een bestaand lid een nieuw lid aanmeldt krijgen beiden een fotoboek cadeau, iets wat ik sterk naar omkoperij vind neigen. Mensen moeten lid worden omdat zij het eens zijn met de doelen die de VVD nastreeft, niet om bestaande leden cadeau’s te bezorgen. De demonstratie was in een grappig sausje gegoten, veel mensen konden er blijkbaar om lachen, maar ik zeker niet. Het is deels geld dat werd opgebracht door de contributiebetalingen van de leden dat aan deze onzin verbrast word.

Met de toespraak die Rutte hield was ik het volledig eens, met uitzondering van het standpunt om de hypotheekrenteaftrek in stand te houden. Ik begrijp wel dat de VVD stemmen wil trekken, maar op rationeel oogpunt is het een slecht idee om huizenbezit te blijven subsidiëren. Ik verwijs naar het onderzoek van het Centraal Planbureau dat aantoont dat hypotheekrenteaftrek zuigt.