Loterijen, goede doelen en staatsinmenging

Is het jou ook wel eens opgevallen hoe intensief sommige loterijen – vooral bijvoorbeeld de Postcode Loterij – schermen over hun steun voor goede doelen? Ik vraag mij af wat voor motieven loterijen hebben om goede doelen te steunen; willen zij oprecht goede doelen steunen of dient het eigenlijk als een marketingtruc? Uiteraard willen bedrijven die niets te maken hebben met kansspelen ook goede doelen steunen om positieve beeldvorming voor hun bedrijf te genereren, maar bij loterijen gaat dit verder. Loterijen bieden door goede doelen te steunen kopers een excuus om een lot te kopen. Hen wordt zo het idee gegeven dat zij hun hebzucht kunnen afkopen.

Ik denk niet positief over loterijen. Een beperkt aantal mensen winnen miljoenen op basis van geluk, zonder dat zij er voor hoeven te werken. Dat terzijde, loterijen betalen kansspelbelasting en dragen kosten voor hun bedrijfsvoering. In het jaarverslag van de Postcode Loterij lees ik bijvoorbeeld dat van de opbrengst van € 460 miljoen gaat ‘maar’ € 226 miljoen naar goede doelen, iets minder dan helft dus. Als mensen zelf zouden doneren aan goede doelen zouden zij dus veel geld ontvangen. Daar komt nog bij dat indien het goede doel een ANBI is, de donatie fiscaal aftrekbaar is. Wanneer van die fiscale aftrekbaarheid gebruik wordt gemaakt kan meer gedoneerd worden met hetzelfde geld omdat de Belastingdienst na aangifte inkomstenbelasting het verschil terugbetaalt.

Het weerwoord is een open deur, als een er geen loterijen zouden bestaan zouden mensen het geld dat zij normaliter besteden aan loten in hun zak houden, en zouden goede doelen nog minder donaties ontvangen. Dat is niet te onderzoeken, er is immers geen controle over de omgeving mogelijk omdat loterijen niet afgeschaft kunnen worden. We kunnen het dus niet weten, maar ik ben wel geneigd het te geloven. Het feit alleen al dat mensen meedoen aan een loterij in de hoop miljoenen te winnen puur op basis van willekeur (geluk) ten koste van de inleg van anderen geeft aan dat mensen liever ontvangen dan geven. Het ideaal dat ik voorheen beschreef over zelf doneren aan goede doelen in plaats van dat te laten doen door loterijen acht ik daarom een utopie. Het is echter wel een ideaal dat ik zelf wil praktiseren. Ook al ben ik niet een kapitaalkrachtige student, bedragen van € 5 of € 10 kan bijna iedereen zich wel veroorloven om te doneren. Mijn meest recente donaties waren bijvoorbeeld gericht aan Wikipedia, Creative Commons, Artsen zonder Grenzen en het Rode Kruis.

Bij Creative Commons valt het op dat naarmate de donatie hoger is, de donateur bepaalde cadeaus krijgt. Ongetwijfeld doen andere organisaties dit ook. En dat is jammer, want het toont geen respect voor de kleine donateurs. Een donatie is immers een gift zonder tegenprestatie.

Nu ik toch over loterijen schrijf, wil ik ook een ander aspect hiervan onder de aandacht brengen. De Staatsloterij en Holland Casino (dat een staatsmonopolie heeft op casino’s in Nederland) zijn eigendom van de Nederlandse staat. Dat is goed voor de schatkist, maar de vraag is of de staat op de markt voor kansspelen behoort te opereren? Als liberaal denk ik dat dit niet een taak van de overheid is. In het geval van Holland Casino zou het monopolie nog gerechtvaardigd zijn omdat Holland Casino een beleid hanteert om gokverslaving tegen te gaan. Maar hoe geloofwaardig is dat, als de staat belang heeft om meer inkomsten te genereren voor de schatkist, en Holland Casino ook marketingcampagnes opzet om bewust meer mensen naar hun casino’s te trekken? En waarom zou wel zoveel moeite worden gedaan om gokverslaving te voorkomen door een staatsmonopolie, terwijl er geen staatsmonopolie nodig is om alcoholverslaving tegen te gaan? De Staatsloterij is concurrentievervalsing, en Holland Casino is niets minder dan onethisch.

Geld verdienen als medisch proefkonijn

Vanwege mijn belabberde financiële situatie die ik in mijn vorige post had uiteengezet besloot ik mee te doen met een medisch experiment om snel even wat geld te verdienen. Ik deed mee met dit onderzoek bij Kendle, wat op het terrein van de Uithof in Utrecht ligt, vlak bij de universiteit. De vergoeding is best hoog, € 1850 voor een opnameperiode van 10 dagen en twee nacontroles.

Na een vooronderzoek werd ik goedgekeurd en werd ik geselecteerd om mee te doen. De opnameperiode was van 20 oktober tot 30 oktober, dat kwam goed uit omdat ik zo maar een hoorcollege zou missen. In die 10 dagen zou ik ook voldoende tijd hebben om te studeren voor mijn tentamens van begin november, dacht ik. Hoewel ik aardig wat gelezen heb, viel mijn voortgang in het bestuderen van de literatuur toch wat tegen. Tijdens de opnameperiode bracht ik meer tijd door achter de televisie (Film1 was beschikbaar) en de daar aanwezige internet PC’s door dan ik had verwacht. Uiteindelijk is het wel goed gekomen met mijn tentamens laatste week, Militaire Geschiedenis heb ik hoogstwaarschijnlijk gehaald, en in het slechtste geval moet ik Inleiding Organisatie, Beleid en Management nog herkansen.

De 10 dagen bracht ik grotendeels door samen met de andere proefpersonen op onze slaapzaal (ook op de Uithof, in het Matthias van Geuns gebouw). De eerste avond kregen wij al een canule in onze arm gestoken, net als het penetreren van een gewone naald is het proces niet pijnlijk, maar het voelt wel erg ongemakkelijk. Zeker omdat de canule pas na ongeveer 36 uur weer verwijderd werd. Later toen het einde van het onderzoek naderde kregen wij nog een keer een canule ingebracht. Het meest vervelende was het medicijn dat wij moesten drinken, twee maal per dag zeven dagen lang. Het is moeilijk te beschrijven hoe verschrikkelijk smerig dat was, erg bitter en met een nasmaak die erg lang blijft. Ik had niet verwacht dat het zo slecht zou smaken en het viel mij erg tegen. Het eten was juist beter dan ik verwachtte. Gewoon drie maaltijden per dag, en daar tussen in koekjes, appels of peren en ’s avonds af en toe zelfs chips. Alleen rodekool was een domper, we kregen juist deze groente die ik echt niet lekker vind twee keer te eten.

Samenleven met de andere acht proefpersonen tijdens de opnameperiode ging mij redelijk goed af. Jammer dat veel mensen de televisie tegen de regels in tot na 23.30 uur lieten aanstaan, maar over het algemeen heb ik toch nog een goede nachtrust gehad. Wat mij opviel was de enorme energieverspilling, veel mensen lieten de televisie aanstaan terwijl ze een kwartier in de eetzaal blijven zitten. Zouden ze thuis hetzelfde doen?

Het was een geslaagde manier om aardig wat geld te verdienen, maar het is wel jammer dat het nog een aantal weken duurt na de laatste nacontrole eind novermber voordat het bedrag wordt overgeschreven naar mijn rekening. Wellicht doe ik nog eens een keer mee aan een onderzoek, maar ik denk niet dat ik dan weer 10 dagen opgenomen wil worden, en als het medicijn opnieuw zo verschrikkelijk zou smaken zou ik het echt niet doen.

Paintball valt tegen

Gisteren ben ik gaan paintballen in Almere, blijkbaar in het grootste paintball park van Nederland. Ik hoopte dat het leuk zou worden, maar het viel mij tegen. Ik heb drie rondes gespeeld, niemand geraakt, zelf drie keer geraakt, en nooit gezien wie mij had geraakt. Op de schietbaan waar je kan oefenen merkte ik dat de helft van de paintballs die ik afschoot op een doel dat 15 meter verder lag, het doel misten omdat de paintballs uit koers raakten. Ik had een paintball geweer gehuurd. Er deden ook veel mensen mee die het al veel vaker hadden gedaan en eigen wapens hadden die accurater waren, verder konden schieten, en veel sneller paintballs af konden vuren dan het wapen dat gehuurd kon worden. Deze mensen participeerden in rondes waar ook beginnelingen als ik in meespeelden. Ik was dus flink in het nadeel. Misschien als ik ooit nog eens paintball speel tegen mensen met een vergelijkbaar niveau van ervaring en identieke wapens dat er lol aan kan beleven. Maar tot nu toe is het mij nogal tegengevallen.

Kickboksen

Inmiddels heb ik al drie lessen kickboksen gevolgd bij sportcentrum Olympos, het sportcentrum op de Uithof voor studenten en medewerkers van het hoger onderwijs in Utrecht. Niet alleen om deze sport uit te proberen en technieken te leren, maar ook om nog iets meer aan mijn conditie te doen. Elke zaterdagochtend doe ik aan hardlopen en iedere avond doe ik aan minstens vijftig keer opdrukken, maar dat vind ik niet genoeg.

Deze sport bevalt mij heel goed. Wat mij opviel tijdens de eerste les was dat er meer vrouwen dan mannen meedoen. Het is de eerste periode van het studiejaar, dus veel mensen doen het voor het eerst, maar gelukkig is er ook een enkeling die ervaren is en waar veel van te leren is. De oefeningen tijdens een training zijn onder andere touwtjespringen, rennen, het oefenen van technieken, slaan of schoppen tegen een kussen en sparren. Bij dat laatste heb ik als beginneling wel eens wat moeite om een opening te vinden om de tegenstander te raken, en daarom vind ik mijzelf iets te defensief en passief. Als je echter snel op een tegenstander afrent terwijl je snel wat slagen uitdeelt, overweldig je de tegenstandiger en trekt hij/zij zich snel terug, omgekeerd heb ik dat ook zo ervaren. Voor een beginner misschien een goede aanval, maar iemand met meer ervaring zal er wel raad mee weten. Veel mensen denken dat deze sport een gevaarlijk imago heeft, maar zeker ook omdat er alleen maar studenten mee doen gaan wij voorzichtig met elkaar om. Na afloop van de eerste trainingen waren de lichaamsdelen die het meeste pijn deden tot verassing mijn voeten. Je loopt namelijk op blote voeten, en tijdens gevechten beweeg ik erg veel rondom mijn tegenstander.

Rijbewijs gehaald

Eindelijk heb ik mijn rijbewijs gehaald. Weliswaar heb ik nu mijn theorie examen en mijn praktijkexamen in één keer gehaald, maar ik heb er wel lang over gedaan, ongeveer negen maanden. Het praktijkexamen viel mij mee, de route die ik moest rijden had geen complexe verkeerssituaties. Ik had wel één serieuze fout gemaakt, toen ik op de snelweg een SUV inhaalde met een aanhangwagen keek ik in de binnenspiegel om te kijken wanneer ik weer naar de rechter rijstrook kon wisselen. Ik keek te lang in mijn binnenspiegel en wisselde van rijstrook en miste zo een vrachtwagen die op dat moment wilde invoegen. Gelukkig liep dat goed af en werd die fout mij vergeven. Achteraf vertelde mijn rijinstructeur dat de examinator die mij liet slagen makkelijk was, en dat een andere examinator mij zou hebben laten zakken. Blijkbaar hebben examinatoren bij het CBR dus wat discretionaire ruimte net als andere street level bureaucrats. Dat is zuur, maar voor mij des te meer reden om meer ervaring op te doen en beter uit te kijken voortaan.

Ik zie mijzelf echter nog niet veel de auto gebruiken, ik heb eigenlijk alleen maar transport nodig om Utrecht te bereiken voor mijn bijbaan en studie. Daarvoor lift ik mee met mijn vader die ook in Utrecht werkt of neem ik de bus. Wat ik bijna vergeet te vertellen is dat het ook erg fijn is dat ik nu geen rijlessen meer nodig heb, vaak volgde ik bij voorkeur per week twee rijlessen van twee uur, en ontmoette ik in Utrecht mijn rijinstructeur bij het Centraal Station. Dat kostte meer dan drie uur per dag en rijlessen namen dus een belangrijk deel van mijn vrije dagen in. Fijn dat ik er nu van af ben.

De Belastingdienst: niet leuker en ook niet makkelijker

Sinds ik in Utrecht Geschiedenis studeer ben ik vertrokken uit mijn kamer in Rotterdam, en heb ik dus mijn huurtoeslag opgezegd. Dat ging ik echter niet zo makkelijk bij de Belastingdienst.

Ik bezocht de website van de Belastingdienst die informatie geeft over de toeslagen die de Belastingdienst uitkeert. In onze moderne tijd heeft de Belastingdienst gelukkig software om aanvragen en wijzigingen van toeslagen via het Internet te versturen. Helaas zijn er dus verschillende applicaties voor de jaren 2007 en 2008, en ook nog verschillende applicaties voor de verschillende toeslagen. De Belastingdienst biedt de applicaties gelukkig aan voor zowel Windows, Mac OS en Linux. Een pluspunt voor de Belastingdienst, maar helaas gebruikt de applicatie voor Linux niet de meest recente widget toolkit voor de gebruikersinterface; in Jip en Janneke taal, het uiterlijk van de applicatie is rommelig,  de letters hebben lelijke kartelranden.

Maar waarom gebruikt de Belastingdienst eigenlijk niet één webapplicatie die werkt op alle besturingssystemen, voor alle toeslagen, voor zowel 2007 als 2008? Dat zou een stuk minder omslachtig zijn dan constant verschillende applicaties downloaden. De Postbank gebruikt ook een uitgebreide webapplicatie, Mijn Postbank.nl, waarmee ik al mijn bankzaken online kan regelen, op ieder besturingssysteem. Het werkt prima en het is ook veilig (als je slim bent en de scam e-mails die het voorzien op Postbank klanten weet te doorzien). De Belastingdienst loopt achter, en ik denk dat het niet geheel toevallig is dat de Postbank een commerciële bank is, en de Belastingdienst een overheidsorganisatie.

Wat wel vooruitgang is, is dat de Belastingdienst bij het verzenden van de aanvraag of wijziging met de applicaties DigiD gebruikt om de klant te identificeren. DigiD is een geweldig idee omdat iedereen zo met één inlogcode terecht kan bij alle overheidsorganisaties die via het Internet hun dienstverlening aanbieden. Hopelijk gaat de Belastingdienst hun dienstverlening nog verder verbeteren.

Waar ik tegenwoordig mijn muziek vandaan haal

Lange tijd heb ik, net zoals veel anderen, muziek illegaal gedownload met P2P-applicaties zoals eMule en Bittorrent. Ergens kwam ik in gewetensnood over het illegale downloaden, en besloot ik dat ik mijn muziek voortaan legaal wilde. Maar ja, CD’s zijn duur, ik ben student, kan niet veel geld uitgeven, voor mij geldt ook dat ik niet weet welke artiesten goed zijn en CD’s zijn te veel “gedoe”. En veel populaire online muziekwinkels zijn ook nog iets te duur, en schuiven hun muziek met DRM en in een of ander gepatenteerd formaat zoals AAC, WMA of MP3. Dit is voor mij belangrijk omdat ik i.v.m. ideologische idealen (is dit een pleonasme?) liever een vrij formaat zoals Ogg Vorbis gebruik. Toch wil ik muziek luisteren, en daar zijn oplossingen voor.

Er is veel gratis muziek te downloaden op Jamendo. Op deze website kunnen artiesten hun muziek uploaden, en iedereen kan het helemaal gratis downloaden, zonder DRM, in MP3 of in Ogg Vorbis, met Bittorrent of eMule. Als ik alvast een tip mag geven, als trance liefhebber vind ik dit album erg goed.

Betaald muziek downloaden kan ook bij Magnatune, ook onder zeer aantrekkelijke voorwaarden. Een andere muziekwinkel die iets populairder schijnt te zijn en een groter aanbod heeft is eMusic, zij bieden weliswaar geen muziek in Ogg Vorbis aan, maar nog steeds zonder DRM.

Wat lekker makkelijk is, is internetradio. Want je hoeft zelf immers niet uit te zoeken welke artiest jouw interesse heeft, want voor elk genre is er wel een station. Als trance fan hebben Digitally Imported en ETN.fm mijn voorkeur.

Als laatste moet ik Last.fm zeker niet vergeten te noemen. Het is een soort van innovatieve vorm van internetradio, maar veel ,veel meer dan dat alleen. Check de website.

En om muziek af te spelen, gebruik ik tegenwoordig Banshee op Ubuntu Linux (en Last Exit speciaal voor Last.fm). Banshee is een erg fijne muziekspeler in mijn ervaring, ik gebruik liever Banshee dan Winamp. Maar het moge duidelijk zijn, van online muziekwinkels zoals iTunes die DRM schuiven moet ik (en zou eigenlijk iedereen) niets hebben.

Een half uur staan in de trein

Gisteren stond ik, nadat ik de op de universiteit een tentamen had afgelegd, op Rotterdam Alexander te wachten op de Intercity naar Utrecht Centraal om weer naar huis te reizen. Helaas zat de trein zo vol dat er geen zitplaatsen meer beschikbaar waren in de tweede klas. Dus moest ik en veel andere passagiers maar gaan staan. Het vervelende is dat dit een structureel probleem in het spitsuur zo rond vijf uur is op dit traject, ik zie het al gebeuren sinds ik in september met mijn opleiding begon. Waar ik mij echter gigantisch kwaad om maak is dat er genoeg plaats is in de eerste klas. De NS zou de eerste klas er eens uit moeten slopen, dan zou er genoeg plaats zijn voor tweedeklas reizigers. Of gewoon voor meer capaciteit zorgen, waar de NS volgens de klantenservice mee bezig is. In die overvolle treinen heb ik nog nooit een conducteur gezien, hoewel ik het liever niet doe zal ik de volgende keer misschien een eersteklas plaats gebruiken.

De privatisatie van de NS doet mij zelfs als VVD’er toch wel twijfelen of privatisatie wel in alle gevallen zo verstandig is. Als je moet staan in de trein is het take it or leave it, want de NS heeft geen concurrentie, de reizigers betalen dus toch wel. Concurrentie op dezelfde spoorweg zou natuurlijk praktisch niet mogelijk zijn. Misschien dat de NS hoogstens de concessie van het rijk zou kwijt kunnen raken, maar dan zouden ze het wel erg bont moeten maken. Het rijk is als aandeelhouder in de NS te soft mijns inziens.